Hikâyeden önce
Bu seri, personel devam takibi, okul yönetimi ve iş yazılımlarını hikâyeler üzerinden öğretir. Her bölümün ardından temel çıkarımlar ve ilgili kaynaklar sunulur.
Önemli not: Açıkça belirtilen gerçek markalar dışındaki karakterler, konuşmalar ve müşteri işletmelerinin adları eğitim amacıyla kurgulanmış veya yeniden yorumlanmıştır. Bu anlatı gerçek bir olayın kaydı ya da herhangi bir kişi veya kuruma yönelik iddia değildir. NetCity, Rigi24, Kadrebi ve SkolaPlus gerçek markalar ve hizmetlerdir; özellikleri zamanla değişebilir.
On Birinci Bölüm: Rapora Yansımayan Vardiya
Otuz yıllık deneyimi olan ama otuz düğme öğrenmek istemeyen yönetici
Saat dokuz yirmi — Sekiz saat beş dakika
Hatuna, devam raporunu ikinci kez inceledi.
Tiflis'te bir hizmet şirketinin insan kaynakları sorumlusuydu. Şirketin altmıştan fazla çalışanı vardı; iş yerleri ve ticari alanlar için temizlik ve kullanıma hazırlama hizmetleri sunuyordu.
Bir gün önce çalışanlardan biri insan kaynakları birimine başvurmuştu.
Gece vardiyasının tamamında çalıştığını, ancak çalışma saati raporunda beklediğinden daha az saat göründüğünü söylüyordu.
Hatuna aynı gün, ilk incelemenin ardından NetCity destek ekibiyle iletişime geçmişti.
Şimdi incelemenin sonucu elindeydi.
Çalışanın girişi saat 21:58 olarak kaydedilmişti.
Çıkışı ise ertesi sabah saat 06:03 olarak kayıtlardaydı.
İki kayıttan hiçbiri kaybolmamıştı.
Sorun, rapor aralığının nasıl seçildiğiyle ilgiliydi.
Çalışma saatlerinin bir kısmı takvimde ertesi güne denk geliyordu ve Hatuna'nın kullandığı rapor, vardiyanın tamamını tek bir bütün olarak göstermiyordu.
Ayarları ve vardiya raporunu yeniden kontrol etti.
Bu kez her iki kayıt da görünüyordu.
Hatuna rahat bir nefes aldı.
Tam o sırada odanın kapısı açıldı.
Altmış beş yaşlarında, beyaz saçlı, gözlüğünü hep gömleğinin cebine asan bir adam içeri girdi.
Şirketin sahibi Badri'ydi.
“Günaydın Hatuna. Saatlerle ilgili sorun çözüldü mü?”
“Günaydın. Evet. Kayıtlar doğruymuş. Raporu vardiyaya uygun bir aralık seçerek incelememiz gerekiyormuş.”
Badri sordu:
“Demek çalışanımız doğru söylüyormuş?”
“Evet. Giriş ve çıkış bilgileri kayıtlarda vardı.”
Badri başını salladı.
“İyi. Sırf yanlış bir rapor yüzünden kimsenin hakkı yensin istemem.”
Hatuna şöyle dedi:
“Raporu tamamlayacağım ve sonucu ilgili birime bildireceğiz.”
Badri odadan çıkmak üzereydi ki birden telefonu çaldı.
Numaraya baktı.
Yüzünün ifadesi değişti.
“Merhaba Levan Bey. Buyurun.”
Birkaç saniye dinledi.
Sonra sordu:
“Yarın için mi?”
Hatuna başını kaldırdı.
Badri pencereye yaklaştı.
“Kaç kişiye ihtiyacınız var?”
Bir an durdu.
“Altı kişi mi?”
Yüzü daha da ciddileşti.
“İzin verin, çalışanların programına bakayım. Öğlene kadar kesin cevap veririm.”
Telefonu kapattı.
Hatuna sordu:
“Ne oldu?”
Badri gözlüğünü taktı.
“Eski bir müşterimiz yarın sabah için altı hizmet personeli istiyor. Önemli bir etkinlikleri varmış, zamanını da değiştiremiyorlarmış.”
Hatuna şöyle dedi:
“Kimlerin müsait olduğuna bakmamız gerekiyor.”
Badri içini çekti.
“Zaten şu anda da birkaç kişi izinde.”
Hatuna cevap verdi:
“Raporu kontrol etmeliyiz.”
Badri monitöre baktı.
“Yine mi rapor?”
Saat dokuz kırk beş — Otuz yıllık deneyim
Badri otuz yıldır hizmet sektöründe çalışıyordu.
Yıllar önce şirketini üç çalışanla kurmuştu.
Şimdi bünyesinde altmıştan fazla kişi çalışıyordu.
Eski müşterilerini isim isim tanırdı.
İşlerin yoğun olduğu zamanlarda hangi ekip sorumlusunun daha iyi iş çıkardığını bilirdi.
Birkaç dakikalık bir konuşmayla müşterinin neden memnun olmadığını anlayabilirdi.
Ama karmaşık yazılımları öğrenmeye hiç hevesi yoktu.
Hatuna, çalışan yönetimi ekranını açtı.
“Önce yarının programına bakmalıyız.”
Badri masanın yanına oturdu.
“Nereden?”
“İnsan kaynakları bölümünden.”
“Sonra?”
“Vardiya programı.”
“Sonra?”
“Tarihi ve çalışma grubunu seçmemiz gerekiyor.”
Badri güldü.
“Hatuna, altı çalışan bulmak için kaç tane bilgisayar sınavına girmem gerekiyor?”
Hatuna gülümsedi.
“Hiç. Sadece doğru bilgiyi bulmamız gerekiyor.”
Badri şöyle dedi:
“Ben bilgiye ulaşmak istiyorum, programın bütün menülerini öğrenmek değil.”
Sonra muzipçe ekledi:
“Siz de her yeni yazılım getirdiğinizde düğmelerin sayısı artıyor!”
Hatuna, Mari ile daha önce yaptığı konuşmayı hatırladı.
“Aslında daha kolay bir yolumuz da var.”
Badri sordu:
“Nasıl bir yol?”
“Rigi24 yapay zekâsı.”
Badri gözlüğünü çıkardı.
“Şu son günlerde herkesin konuştuğu şey mi?”
“Evet. Ama bu, kendi şirket yönetim sistemimizin içinde.”
Badri kuşkuyla sordu:
“Yani bana çalışanlarımı nasıl yöneteceğimi mi öğretecek?”
Hatuna güldü.
“Hayır. Bilgi bulmanıza ve bazı işleri yapmanıza yardımcı olabilir.”
Badri şöyle dedi:
“Peki, deneyelim.”
Saat onu beş geçe — İlk konuşma
Hatuna yapay zekâ asistanını açtı.
Badri ekrana baktı.
İstek yazmak için bir kutu vardı.
Sordu:
“İngilizce mi yazmam gerekiyor?”
“Hayır. Kendi dilinizde sorabilirsiniz.”
“Yani Gürcüce mi?”
“Evet.”
Badri gülümsedi.
“Bunu sevdim işte.”
Ekrana biraz yaklaşıp ilk sorusunu yazdı:
“Yarın çalışanlarımızdan kaç kişi izinli?”
Birkaç saniye sonra asistan, yönetici hesabının erişebildiği bilgileri inceleyerek kayıtlı izinler ve onay bekleyen taleplerin durumu hakkında bir rapor sundu.
Badri şaşkınlıkla sordu:
“Hepsi bu mu?”
Hatuna cevap verdi:
“Hepsi bu.”
“İzinler bölümüne girmem gerekmiyor muydu?”
“Hayır. Soruyu doğrudan sordunuz.”
Badri ikinci sorusunu yazdı:
“Hizmet bölümündeki çalışanlardan kimlerin yarın vardiyası var?”
Asistan çalışma programındaki bilgileri gösterdi.
Badri bazı isimleri tanıdı.
Sonra sordu:
“İzin talebinde bulunmuş ama talebi henüz onaylanmamış biri var mı?”
İnceleme bekleyen taleplerin bilgileri görüntülendi.
Badri, Hatuna’ya baktı.
“Demek sadece internetten hazır cevaplar vermiyor?”
Hatuna cevap verdi:
“Hayır. Gerekli erişim yetkisi ve ilgili araç etkin olduğunda, doğrudan bu işletmenin gerçek bilgilerini kullanıyor.”
Badri biraz düşündü.
“Yani bugün hangi müşterilerimizin borcu olduğunu sorsam onu da bilir mi?”
Hatuna cevap verdi:
“Bilgiler ilgili modüle kaydedilmişse, o modül etkinse ve hesabınızın erişim yetkisi varsa, desteklenen işlevler çerçevesinde yardımcı olabilir.”
Badri güldü.
“O zaman bugünden itibaren sorularıma daha çok dikkat etmem gerekecek!”
Saat onu yirmi geçe — Bir kişi eksik
Hatuna çalışanların yarınki durumunu inceledi.
Birkaç kişi önceden planlanmış görevlerdeydi.
İki kişinin onaylanmış izni vardı.
Müşterinin yeni talebi için müsait çalışan sayısı Badri’nin beklediğinden azdı.
Hatuna konuştu:
“O iş için şu anda uygun beş kişimiz var.”
Badri sordu:
“Peki altıncı kişi?”
“Diğer ekiplerin programlarını incelememiz gerekiyor.”
Badri masaya hafifçe vurdu.
“Levan öğlene kadar cevap bekliyor.”
Hatuna cevap verdi:
“Biliyorum.”
Badri yeniden asistana döndü.
“Yarınki iş için altı kişiye ihtiyacımız var. Diğer ekiplerde kimlerin boş vakti olabilir?”
Asistan, kayıtlı bilgilere dayanarak değerlendirilmek üzere birkaç seçenek gösterdi ve bu kişilerin nihai durumlarının insan kaynakları sorumlusu tarafından onaylanması gerektiğini belirtti.
Badri listeye baktı.
“Bunu tanıyorum. Eskiden özel hizmetler ekibinde çalışıyordu.”
Hatuna cevap verdi:
“Evet, ama şimdi başka bir ekipte.”
Badri konuştu:
“Yarın bize destek olmasını isteyebiliriz.”
Hatuna cevap verdi:
“Önce amiriyle görüşüp mevcut programının aksamayacağından emin olmalıyız.”
Badri başını salladı.
“Doğru.”
Sonra ekrana dönüp konuştu:
“O zaman yarının programını sen değiştir.”
Hatuna açıkladı:
“Program değiştirme işlemi yapay zekâ aracında etkinse ve hesabınızın buna yetkisi varsa, değişikliği hazırlayıp gerekli onayı alabilir. Ama şu aşamada incelemeden kimsenin vardiyasını değiştirmemeliyiz.”
Badri sordu:
“Yani kendi başına her istediğini yapmıyor mu?”
“Hayır. Sistemdeki aynı kısıtlamalara ve yetkilere uyuyor.”
Badri memnuniyetle konuştu:
“Güzel. Ben de kimsenin izinsiz çalışanlarımın programını değiştirmesini istemem.”
Saat onu kırk yedi geçe — Feda edilmemesi gereken bir izin
Hatuna talep listesini yeniden inceledi.
Deneyimli çalışanlardan birinin adı görünüyordu.
Hizmet ekiplerinden birinin sorumlusu olan Nino.
Yarın için izin talebinde bulunmuştu.
Badri onun adını gördü.
“Nino yarın için izin mi istiyor?”
Hatuna cevap verdi:
“Evet. Talebi hâlâ inceleme bekliyor.”
Badri biraz düşündü.
“Nino yarınki program sorununu çözebilir.”
Hatuna bir şey söylemedi.
Badri sordu:
“İzin istemesinin sebebi ne?”
Hatuna talebin erişim yetkisi kapsamındaki bilgilerini inceledi.
“Ailevi bir mesele.”
Badri koltuğuna yaslandı.
“Nino kaç yıldır bizimle çalışıyor?”
“Yedi yıla yakın.”
“Ona ihtiyaç duyduğumuzda şimdiye kadar kaç kez bize yardım etti?”
Hatuna gülümsedi.
“Çok kez.”
Badri birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra konuştu:
“O zaman şimdi de ihtiyacı olduğunda ona yardım etme sırası bizde.”
Hatuna ona baktı.
“Yani iznini onaylıyor musunuz?”
“Evet. Tabii önce kurallara ve kalan izin hakkına göre son kontrolü yapalım.”
Hatuna cevap verdi:
“Her şey hazır.”
Badri yeniden yapay zekâ asistanına baktı.
“Nino’nun yarınki iznini kaydedip onaylayalım istiyorum.”
Hatuna dedi ki:
“Talebi açık ve net yazın.”
Badri yazdı:
“Nino’nun yarın için izin talebini incele ve şartları mevzuata uygunsa onaya hazırla.”
Asistan talebe ilişkin bilgileri, tarihi ve izin türünü inceledi.
Ardından önerilen işlemin özetini gösterdi.
Değişiklik henüz uygulanmamıştı.
Badri ayrıntıları okudu.
“Bu adım ne için?”
Hatuna cevap verdi:
“Önemli bir değişiklik yapılmadan önce, tam olarak ne yapılacağının belli olması için.”
Badri dedi ki:
“Güzel.”
Bilgileri inceleyip gerekli yetkiye sahip olduğundan emin olduktan sonra onayını kaydetti.
Desteklenen işlem gerçekleştirildi ve sonucu ilgili kayıtta saklandı.
Badri gülümsedi.
“Yani şimdi kaydedildi mi?”
Hatuna durumu yeniden kontrol etti.
“Evet. Sonuç sisteme kaydedildi.”
Badri dedi ki:
“Çok iyi. Şimdi altıncı kişiyi bulmaya geçelim.”
Hatuna güldü.
“Yarının programı ayarlanana kadar Nino’nun iznini bekleteceksiniz sandım.”
Badri cevap verdi:
“Hayır. Otuz yıl yöneticilik yapıp hâlâ çalışanın da bir hayatı olduğunu anlamadıysam, bunca yıl neye yaradı?”
Saat on biri on geçe — Önemli bir müşteri
Badri’nin telefonu yeniden çaldı.
Arayan Levan’dı.
“Merhaba Badri Bey. Yarının programına bakabildiniz mi?”
Badri cevap verdi:
“Ayarlamaları yapıyoruz. Öğlene kadar kesin sonucu söylerim.”
Levan dedi ki:
“Gerçekten altı kişiye ihtiyacımız var. Etkinliğimizin saati belli.”
“Anlıyorum. Yerine getiremeyeceğimiz bir söz vermek istemiyorum.”
Görüşme bitince Hatuna dedi ki:
“Bu müşterinin talep geçmişine de baksak iyi olur.”
Badri sordu:
“Neden?”
“Belki daha önce saat, personel sayısı ya da hizmet koşulları hakkında kayda geçmiş bir mutabakat vardır.”
Müşteri ilişkileri bölümünü açtı.
Müşterinin bilgileri CRM’de mevcuttu.
Görüşmeler ve önceki talepler kaydedilmişti.
Badri dedi ki:
“Yapay zekâya bu müşteri hakkında da soru sorabilir miyiz?”
Hatuna cevap verdi:
“Hesabınız için etkinleştirilmiş ve kullanımına izin verilmiş bilgi ve araçlar kapsamında, evet.”
Badri yazdı:
“Bu müşterinin CRM’deki son taleplerini göster.”
Asistan erişebildiği bilgileri inceledi.
Hatuna da dosyanın ayrıntılarını onunla birlikte gözden geçirdi.
Müşterinin yarınki etkinlik için altı kişiye ihtiyacı olduğu, ancak hizmetin başlama saatinin Badri’nin ilk görüşmede düşündüğünden farklı olduğu anlaşıldı.
Badri sordu:
“Yani altı kişinin de sabahtan orada olması gerekmiyor mu?”
Hatuna cevap verdi:
“Kayıtlı talebe göre iki kişi hazırlık için daha erken başlıyor, dört kişiye ise daha sonra ihtiyaç duyuluyor. Tabii bunu müşteriyle de teyit etmemiz gerek.”
Badri alçak sesle dedi ki:
“Demek biz aynı saatte başlayacak altı kişi arıyormuşuz, oysa program farklıymış.”
Hatuna dedi ki:
“Evet. Talebi dikkatle okumak gerek.”
Badri güldü.
“İşe bak! Otuz yıldır çalışanlarıma, bir işi kabul etmeden önce müşterinin şartlarını doğru anlayın diyorum. Bugün az kalsın kendim unutuyordum.”
Saat on biri yirmi sekiz geçe — Yazılımın vermediği karar
Hatuna ekiplerden birinin sorumlusunu aradı.
Deneyimli çalışanlardan biri, önceki işiyle çakışmayacak şekilde ayarlanması koşuluyla yarınki programın ikinci bölümünde görev alabilirdi.
Ekip sorumlusu koşulları inceledi.
Birkaç dakika sonra cevap verdi:
“Ayarlayabiliriz. Önceki programında önemli bir değişiklik olmayacak.”
Hatuna dedi ki:
“Güzel. Lütfen kendisiyle de konuşup sonucu bildirin.”
Badri bekledi.
On dakika sonra ayarlama tamamlandı.
Çalışan, önerilen programı kabul etmişti.
Hatuna gerekli değişikliği, insan kaynaklarının yetkili işlem kanalı üzerinden kaydetti.
Badri dedi ki:
“Yani altı kişi hazır mı?”
“Evet. İki farklı başlangıç saatiyle.”
“Nino’nun izni de olduğu gibi kaldı mı?”
“Evet.”
Badri rahat bir nefes aldı.
“Çok iyi.”
Sonra yapay zekâ asistanının ekranına baktı.
“Biliyor musun Hatuna, bir şey dikkatimi çekti.”
“Ne?”
“Bu sistem Nino’nun izne çıkıp çıkmayacağına karar vermedi. Müşteriye ne söz vereceğimize de karar vermedi. Sadece doğru bilgileri daha çabuk görmemize yardımcı oldu.”
Hatuna dedi ki:
“Evet. Yönetim kararları hâlâ bize ait.”
Badri cevap verdi:
“Ve bu çok önemli.”
Saat on ikiyi beş geçe — NetCity
NetCity ofisinde Nika, Rigi 24 yapay zekâ dokümantasyonunu okuyordu.
Mari sordu:
“Nereye kadar okudun?”
Nika dedi ki:
“Yapay zekânın yalnızca sorulara cevap vermek için olmadığını anlayacak kadar.”
“Peki, başka?”
“Kullanıcının erişim yetkileri kapsamında bilgileri inceleyebiliyor ve gerekli araç mevcutsa işlemlerin yapılmasına da yardımcı olabiliyor.”
Mari gülümsedi.
“Doğru.”
Nika dedi ki:
“Ama bir sorum var.”
“Sor.”
“Diyelim ki bir şirket çalışanı yapay zekâya müdürünün maaşının ne kadar olduğunu sordu.”
Mari yanıtladı:
“O bilgileri görme yetkisi yoksa yapay zekâ da ona göstermemeli.”
“Çok kibarca sorsa bile mi?”
“Şiirle sorsa bile!”
Nika güldü.
Tam o sırada Morteza, teknik ekibin masasından seslendi:
“Yapay zekâ, sistemdeki yetkilendirmeleri aşmanın bir yolu olmamalı.”
Nika arkasını döndü.
“Yani önce yetki, sonra işlem mi?”
Morteza şöyle dedi:
“Evet. İsteği anlamak yapay zekânın işi; ama doğrulama, yetkilendirme, işlemin yürütülmesi ve işlem kaydının tutulması sistemin kontrolünde kalmalı.”
Nika birkaç saniye düşündü.
“O zaman ben mağazadaki bütün fiyatları yarıya indir dersem, kontrol etmeden yapmamalı.”
Morteza gülümsedi.
“Aynen öyle. Hele o mağaza sana ait bile değilse.”
Mari güldü.
Nika dedi ki:
“Demek bunu da ekonomik planlarım listesinden çıkarıyoruz!”
Saat on iki otuz yedi — Soruyu kendisi soran müdür
Badri, Hatuna'dan birkaç dakika daha yanında kalmasını istedi.
“Bir kez daha kendim denemek istiyorum.”
Hatuna şöyle dedi:
“Buyurun.”
Badri yapay zekâ asistanını açtı.
Bu kez yardım almadan sorusunu yazdı:
“Önümüzdeki hafta için değerlendirme bekleyen hangi izin taleplerimiz var?”
İlgili rapor ekranda görüntülendi.
Sonra sordu:
“Bu ayın onaylanmamış fazla mesailerini göster.”
Asistan, erişebildiği bilgilerin durumunu raporladı.
Badri sordu:
“Bu fazladan saatlerin hepsini ödememiz mi gerekiyor?”
Hatuna yanıtladı:
“Her zaman değil. Fazladan çalışma süresinin kaydedilmiş olması, onaylanmış fazla mesaiyle aynı şey değil. Şirket politikası ve ilgili mevzuat uyarınca değerlendirilmesi gerekiyor.”
Badri şöyle dedi:
“Anladım.”
Bir sonraki sorusunu yazdı:
“Hangi çalışanların sözleşmelerinin yakında gözden geçirilmesi gerekiyor?”
Hatuna, personel dosyalarındaki bilgileri onunla birlikte gözden geçirdi ve bu tür raporlar için sistemdeki sözleşme bilgilerinin eksiksiz olmasının önemini anlattı.
Badri pencereden sokağa baktı.
“Beni neyin rahatsız ettiğini biliyor musun?”
Hatuna sordu:
“Neyin?”
“Yeni bir yazılımı kullanabilmek için sizin gibi bilgisayarla büyümüş olmam gerektiğini sanıyordum.”
Hatuna gülümsedi.
“Gerekmiyor.”
Badri şöyle dedi:
“Ben şirket yönetmeyi biliyorum. Sadece her soru için on tane menü açmak istemiyorum.”
Hatuna yanıtladı:
“Bu asistanın amacı da sistemi kullanmayı kolaylaştırmak zaten.”
Badri şöyle dedi:
“Ama şimdi daha önemli bir şey olduğunu da anladım.”
“Neymiş?”
“Ondan ne isteyeceğimi bilmem gerekiyor.”
Saat bir on — Güvenilebilecek bir söz
Badri, Levan'ı yeniden aradı.
“Merhaba Levan Bey. Yarının programını gözden geçirdik.”
Levan sordu:
“O zaman personel hazır mı?”
“Evet. Gönderdiğiniz bilgilere göre ilk hazırlıklar için iki, programın sonraki bölümü için dört kişi planladık. Yalnız saatleri sizinle bir kez daha teyit etmek istiyorum.”
Levan koşulları gözden geçirdi.
“Evet. Tam olarak istediğimiz buydu.”
Badri şöyle dedi:
“Çok iyi. O zaman nihai programı buna göre koordine ediyoruz.”
Levan güldü.
“Badri Bey, siz hep önce işi doğru anlamak gerektiğini söylersiniz.”
Badri yanıtladı:
“Evet. Bazen birinin bana da aynı şeyi hatırlatması gerekiyor.”
Görüşme sona erdi.
Hatuna sordu:
“Ne oldu?”
Badri gülümseyerek yanıtladı:
“Sözleşme yerli yerinde. Program da belli.”
Sonra Rigi24 ekranına baktı.
“Hatuna, bugünden itibaren yönetimle ilgili kendi sorularımı daha çok buradan sormak istiyorum.”
Hatuna şöyle dedi:
“Harika. Yalnız sistemdeki bilgilerin doğru ve güncel olması gerektiğini unutmayın.”
Badri güldü.
“Bunu artık iyice öğrendim.”
Saat üç yirmi — Son bir soru
NetCity ofisinde Giorgi yeni talepleri inceliyordu.
Mari, hizmet şirketiyle ilgili takip sürecine ilişkin bir rapor hazırlamıştı.
Nika sordu:
“Peki, personel giriş çıkış kayıt cihazıyla ilgili sorunları çözüldü mü?”
Mari şöyle dedi:
“Evet. İnsan kaynakları sorumlusu raporu inceledi ve konu açıklığa kavuştu.”
“Peki şirket müdürü yapay zekâyı beğendi mi?”
“Görünüşe bakılırsa hem de çok.”
Nika dedi ki:
“Bence sistemle yeni tanışanlar için çok iyi.”
Mari yanıtladı:
“Sadece yeni başlayanlar için değil. Yılların deneyimine sahip bir müdür de yazılımdaki bütün menü yollarını öğrenmek için zaman harcamak istemeyebilir.”
Nika biraz düşündü.
“Yani yapay zekâ insanların deneyiminin yerini almayacak.”
“Hayır. Deneyimlerinden daha iyi yararlanmalarına yardımcı olmalı.”
Giorgi masasından seslendi:
“Tabii Nika ondan kendi yerine müşteriyle sözleşme imzalamasını istemediği sürece!”
Nika itiraz etti:
“Ben ne zaman öyle bir şey söyledim?”
Mari gülümsedi.
“Henüz söylemedin. Ama yakında sorarsın herhâlde.”
Herkes güldü.
Nika not defterini açtı.
Sayfanın başına şunu yazdı:
“İyi bir yapay zekâ yalnızca cevap vermez; izin verilen sınırlar içinde işin yapılmasına yardımcı olur.”
Sonra altına ekledi:
“Ama kararın sorumluluğu yine insandadır.”
Saat beşi yirmi geçe — Ortada kalan sorumluluk
Badri günün son raporunu kapattı.
Ertesi günün programı hazırdı. Altı kişiyle gerekli ayarlamalar yapılmış, müşteri de zaman çizelgesini onaylamıştı.
Hatuna çantasını aldı.
“Badri Bey, ben artık çıkabilir miyim?”
“Evet, eline sağlık.”
Hatuna kapıya kadar gitti, ama birden durdu.
“Bu arada, son programı ekip sorumluları için kim hazırlayacak?”
Badri cevap verdi:
“Ben sen yapacaksın sanıyordum.”
“Ben insan kaynakları planını kontrol ettim. Diğer ekip sorumlularından İrma gruplarla koordinasyonu sağlayacaktı.”
Badri birkaç saniye düşündü.
“Peki sonucu müşteriye kim bildirecek?”
Hatuna omuz silkti.
“Bilmiyorum. Siz bir şey söylemediniz.”
Badri güldü.
“İşe bak! Yarınki iş için altı kişi bulduk ama onlara tam olarak ne yapacaklarını kimin söyleyeceği hâlâ belli değil!”
Hatuna söze girdi:
“Aslında Rigi24'te bunun için de bir bölüm var.”
“Yine başka bir modül mü?”
“Görev Masası.”
Badri gözlüğünü çıkardı.
“Yani her çalışanın neyi, ne zaman yapacağını belirleyebiliyor muyum?”
“Evet. Çalışanlar da kendi kişisel görevlerini kaydedip takip edebiliyor.”
Badri gülümsedi.
“O zaman yarın sabah ilk iş bana bunu öğret.”
Sonra duraksadı.
“Yalnız lütfen bu işi de bir yere kaydet ki unutmayasın!”
Hatuna güldü.
İlgili araçlar ve kaynaklar
Bu bölümdeki konularla ilgili gerçek hizmetleri keşfedin:
Eğitim notu: Örnekler, gerçek kayıtların incelenmesinin yerini tutmaz.