پیش از شروع داستان
این مجموعه با روش داستانمحور، مفاهیم کاربردی حضور و غیاب، مدیریت مدرسه و ابزارهای کسبوکار را آموزش میدهد. هر فصل یک موقعیت ملموس را روایت میکند؛ بعد از داستان، نکات مهم و لینکهای مطالعه بیشتر را پیدا میکنید.
توضیح مهم: شخصیتها، گفتوگوها و نام اشخاص یا کسبوکارهای حاضر در ماجرا، جز نام برندهای واقعی معرفیشده، برای روایت آموزشی خلق یا بازآفرینی شدهاند. این داستان گزارش واقعی یک پرونده یا اتهام علیه شخص یا شرکتی نیست. NetCity و محصولات Rigi24، Kadrebi و SkolaPlus برندها و خدمات واقعیاند؛ ویژگیهای آنها ممکن است در طول زمان تغییر کند.
فصل یازدهم: شیفتی که در گزارش جا نشد
مدیری که سی سال تجربه داشت، اما نمیخواست سی دکمه یاد بگیرد
ساعت نه و بیست دقیقه — هشت ساعت و پنج دقیقه
خاتونا برای دومین بار گزارش حضور و غیاب را بررسی کرد.
او مسئول منابع انسانی یک شرکت خدماتی در تفلیس بود؛ شرکتی با بیش از شصت کارمند که خدمات نظافت و آمادهسازی محل کار و فضاهای تجاری ارائه میداد.
روز گذشته، یکی از کارکنان به واحد منابع انسانی مراجعه کرده بود.
میگفت تمام شیفت شب را کار کرده، اما گزارش ساعات کاریاش کمتر از انتظار اوست.
خاتونا همان روز، پس از بررسی اولیه، با پشتیبانی نتسیتی تماس گرفته بود.
اکنون پاسخ بررسی را در اختیار داشت.
ورود کارمند ساعت ۲۱:۵۸ ثبت شده بود.
خروج او ساعت ۰۶:۰۳ صبح روز بعد.
هیچکدام از دو ثبت گم نشده بودند.
مسئله به نحوه انتخاب بازه گزارش مربوط میشد.
بخشی از ساعات کاری، در تاریخ تقویمی روز بعد قرار گرفته بود و گزارش مورد استفاده خاتونا، تمام شیفت را بهصورت یکجا نشان نمیداد.
او تنظیمات و گزارش شیفت را دوباره بررسی کرد.
این بار هر دو رویداد دیده میشدند.
خاتونا نفس راحتی کشید.
در همین لحظه در اتاق باز شد.
مردی حدود شصتوپنج ساله، با موهای سفید و عینکی که همیشه از جیب پیراهنش آویزان بود، وارد شد.
بادری، صاحب شرکت.
«صبح بخیر خاتونا. مشکل ساعتها حل شد؟»
«صبح بخیر. بله. ثبتها درست بودن. باید گزارش رو با بازه مناسب شیفت بررسی میکردیم.»
بادری پرسید:
«پس کارمندمون راست میگفته؟»
«بله. اطلاعات ورود و خروجش وجود داشت.»
بادری سر تکان داد.
«خوبه. فقط نمیخوام به خاطر یک گزارش اشتباه، حق کسی ضایع بشه.»
خاتونا گفت:
«گزارش رو تکمیل میکنم و نتیجه رو به واحد مربوط اعلام میکنیم.»
بادری خواست از اتاق خارج شود، اما ناگهان تلفنش زنگ خورد.
شماره را دید.
حالت چهرهاش تغییر کرد.
«سلام آقای لوان. بفرمایید.»
چند ثانیه گوش داد.
بعد پرسید:
«برای فردا؟»
خاتونا سر بلند کرد.
بادری به پنجره نزدیک شد.
«چند نفر لازم دارید؟»
مکث کرد.
«شش نفر؟»
چهرهاش جدیتر شد.
«اجازه بدید برنامه کارکنان رو بررسی کنم. تا ظهر جواب قطعی میدم.»
تماس را قطع کرد.
خاتونا پرسید:
«چه شده؟»
بادری عینکش را به چشم زد.
«یک مشتری قدیمی برای فردا صبح شش نفر نیروی خدماتی میخواد. یک برنامه مهم دارن و نمیتونن زمانش رو تغییر بدن.»
خاتونا گفت:
«باید ببینیم چه کسانی آزاد هستن.»
بادری آه کشید.
«همین الان هم چند نفر مرخصی دارن.»
خاتونا پاسخ داد:
«باید گزارش رو بررسی کنیم.»
بادری به مانیتور نگاه کرد.
«باز هم گزارش؟»
ساعت نه و چهلوپنج دقیقه — سی سال تجربه
بادری سی سال بود در کار خدمات فعالیت داشت.
سالها پیش شرکتش را با سه کارمند شروع کرده بود.
حالا بیش از شصت نفر در مجموعه او کار میکردند.
او مشتریهای قدیمی را به اسم میشناخت.
میدانست کدام سرپرست در شرایط شلوغ بهتر عمل میکند.
میتوانست با چند دقیقه صحبت، تشخیص دهد مشتری از چه چیزی ناراضی است.
اما علاقهای به یادگرفتن نرمافزارهای پیچیده نداشت.
خاتونا صفحه مدیریت کارکنان را باز کرد.
«اول باید برنامه فردا رو ببینیم.»
بادری کنار میز نشست.
«از کجا؟»
«از بخش منابع انسانی.»
«بعد؟»
«برنامه شیفتها.»
«بعد؟»
«باید تاریخ و گروه کاری رو انتخاب کنیم.»
بادری خندید.
«خاتونا، من برای پیدا کردن شش نفر کارمند باید چند تا امتحان کامپیوتر بدم؟»
خاتونا لبخند زد.
«نه. فقط باید اطلاعات درست رو پیدا کنیم.»
بادری گفت:
«من اطلاعات رو میخوام، نه اینکه تمام منوهای برنامه رو یاد بگیرم.»
بعد با شیطنت اضافه کرد:
«شما هم که هر بار نرمافزار جدید میارید، تعداد دکمهها بیشتر میشه!»
خاتونا به یاد گفتوگوی قبلی با ماری افتاد.
«اتفاقاً یک راه سادهتر هم داریم.»
بادری پرسید:
«چه راهی؟»
«هوش مصنوعی ریگی ۲۴.»
بادری عینکش را برداشت.
«همون چیزیه که این روزها همه دربارهاش حرف میزنن؟»
«بله. ولی این یکی داخل سیستم مدیریت شرکت خودمونه.»
بادری با تردید پرسید:
«یعنی میخواد به من یاد بده چطور کارمندام رو مدیریت کنم؟»
خاتونا خندید.
«نه. میتونه کمک کنه اطلاعات رو پیدا کنید و بعضی کارها رو انجام بدید.»
بادری گفت:
«خب، امتحانش کنیم.»
ساعت ده و پنج دقیقه — اولین گفتوگو
خاتونا دستیار هوش مصنوعی را باز کرد.
بادری به صفحه نگاه کرد.
یک کادر برای نوشتن درخواست وجود داشت.
پرسید:
«باید به انگلیسی بنویسم؟»
«نه. میتونید به زبان خودتون سؤال کنید.»
«یعنی گرجی؟»
«بله.»
بادری لبخند زد.
«این یکی رو دوست دارم.»
او کمی به صفحه نزدیک شد و اولین سؤالش را نوشت:
«فردا چند نفر از کارکنان ما مرخصی دارند؟»
چند لحظه بعد، دستیار اطلاعات در دسترس حساب مدیریتی را بررسی کرد و گزارشی از مرخصیهای ثبتشده و وضعیت درخواستهای در انتظار تأیید ارائه داد.
بادری با تعجب پرسید:
«همین؟»
خاتونا گفت:
«همین.»
«لازم نبود برم توی بخش مرخصیها؟»
«نه. سؤال رو مستقیم پرسیدید.»
بادری سؤال دوم را نوشت:
«از کارکنان بخش خدمات، چه کسانی برای فردا شیفت کاری دارند؟»
دستیار اطلاعات برنامه کاری را نشان داد.
بادری چند نام را شناخت.
بعد پرسید:
«آیا کسی هست که درخواست مرخصی داده باشه ولی هنوز تأیید نشده باشه؟»
اطلاعات درخواستهای در انتظار بررسی نمایش داده شد.
بادری به خاتونا نگاه کرد.
«پس این فقط جوابهای آماده اینترنتی نمیده؟»
خاتونا پاسخ داد:
«نه. وقتی دسترسی لازم و ابزار مربوط فعال باشه، از اطلاعات واقعی همین مجموعه استفاده میکنه.»
بادری کمی فکر کرد.
«یعنی اگر من ازش بپرسم امروز کدوم مشتریهامون بدهکارن، اون رو هم میفهمه؟»
خاتونا گفت:
«اگر اطلاعات در ماژول مربوط ثبت شده باشه، اون ماژول فعال باشه و حساب شما اجازه دسترسی داشته باشه، میتونه در محدوده امکانات پشتیبانیشده کمک کنه.»
بادری خندید.
«پس از امروز باید بیشتر مواظب سؤالهام باشم!»
ساعت ده و بیست دقیقه — یک نفر کم است
خاتونا وضعیت کارکنان فردا را بررسی کرد.
چند نفر در مأموریتهای از قبل برنامهریزیشده بودند.
دو نفر مرخصی تأییدشده داشتند.
تعداد کارکنان در دسترس برای درخواست تازه مشتری، کمتر از چیزی بود که بادری انتظار داشت.
خاتونا گفت:
«برای اون برنامه، فعلاً پنج نفر مناسب داریم.»
بادری پرسید:
«نفر ششم چی؟»
«باید برنامه بقیه گروهها رو بررسی کنیم.»
بادری روی میز ضربه آرامی زد.
«لوان تا ظهر جواب میخواد.»
خاتونا گفت:
«میدونم.»
بادری دوباره سراغ دستیار رفت.
«برای برنامه فردا شش نفر لازم داریم. چه کسانی در گروههای دیگر ممکنه زمان آزاد داشته باشن؟»
دستیار بر اساس اطلاعات ثبتشده، چند گزینه را برای بررسی نشان داد و مشخص کرد که وضعیت نهایی آنها باید توسط مسئول منابع انسانی تأیید شود.
بادری به فهرست نگاه کرد.
«این یکی رو میشناسم. قبلاً توی تیم خدمات ویژه کار میکرد.»
خاتونا پاسخ داد:
«بله، ولی الان در گروه دیگهایه.»
بادری گفت:
«میتونیم ازش بخوایم فردا همکاری کنه.»
خاتونا گفت:
«اول باید با سرپرستش هماهنگ کنیم و مطمئن بشیم برنامه قبلیش به هم نمیریزه.»
بادری سر تکان داد.
«درسته.»
بعد رو به صفحه گفت:
«پس خودت برنامه فردا رو تغییر بده.»
خاتونا توضیح داد:
«اگر عملیات تغییر برنامه در ابزار هوش مصنوعی فعال و برای حساب شما مجاز باشه، میتونه تغییر رو آماده کنه و تأیید لازم رو بگیره. ولی فعلاً نباید بدون بررسی، شیفت کسی رو عوض کنیم.»
بادری پرسید:
«یعنی خودش هر کاری بخواد نمیکنه؟»
«نه. همان محدودیتها و مجوزهای سیستم رو رعایت میکنه.»
بادری با رضایت گفت:
«خوبه. من هم دوست ندارم کسی بدون اجازه برنامه کارمندام رو تغییر بده.»
ساعت ده و چهلوهفت دقیقه — مرخصیای که نباید قربانی شود
خاتونا دوباره فهرست درخواستها را بررسی کرد.
نام یکی از کارکنان باتجربه دیده میشد.
نینو، سرپرست یکی از گروههای خدماتی.
او برای فردا درخواست مرخصی ثبت کرده بود.
بادری نامش را دید.
«نینو برای فردا مرخصی میخواد؟»
خاتونا گفت:
«بله. درخواستش هنوز در انتظار بررسیه.»
بادری کمی فکر کرد.
«نینو میتونه مشکل برنامه فردا رو حل کنه.»
خاتونا چیزی نگفت.
بادری پرسید:
«دلیل مرخصیش چیه؟»
خاتونا اطلاعات مجاز درخواست را بررسی کرد.
«یک موضوع خانوادگیه.»
بادری به صندلی تکیه داد.
«نینو چند ساله با ما کار میکنه؟»
«نزدیک هفت سال.»
«تا حالا چند بار وقتی بهش نیاز داشتیم کمکمون کرده؟»
خاتونا لبخند زد.
«خیلی زیاد.»
بادری چند لحظه ساکت ماند.
بعد گفت:
«پس حالا نوبت ماست که وقتی نیاز داره، کمکش کنیم.»
خاتونا به او نگاه کرد.
«یعنی مرخصیش رو تأیید میکنید؟»
«بله. البته طبق ضوابط و موجودی مرخصی، اول بررسی نهایی رو انجام بدیم.»
خاتونا گفت:
«همهچیز آمادهست.»
بادری دوباره به دستیار هوش مصنوعی نگاه کرد.
«میخوام برای نینو مرخصی فردا رو ثبت و تأیید کنیم.»
خاتونا گفت:
«درخواست رو دقیق بنویسید.»
بادری نوشت:
«درخواست مرخصی نینو برای فردا رو بررسی کن و اگر شرایطش مطابق مقرراته، برای تأیید آماده کن.»
دستیار اطلاعات مربوط به درخواست، تاریخ و نوع مرخصی را بررسی کرد.
سپس خلاصه عملیات پیشنهادی را نمایش داد.
تغییر هنوز اجرا نشده بود.
بادری جزئیات را خواند.
«این مرحله برای چیه؟»
خاتونا پاسخ داد:
«برای اینکه قبل از هر تغییر مهم، مشخص باشه دقیقاً چه کاری قراره انجام بشه.»
بادری گفت:
«خوبه.»
او پس از بررسی اطلاعات و اطمینان از داشتن مجوز لازم، تأیید خود را ثبت کرد.
عملیات پشتیبانیشده انجام شد و نتیجه در سابقه مربوط باقی ماند.
بادری لبخند زد.
«یعنی الان ثبت شد؟»
خاتونا وضعیت را دوباره بررسی کرد.
«بله. نتیجه در سیستم ثبت شده.»
بادری گفت:
«خیلی خوب. حالا بریم سراغ پیدا کردن نفر ششم.»
خاتونا خندید.
«فکر کردم میخواید مرخصی نینو رو نگه دارید تا برنامه فردا جور بشه.»
بادری پاسخ داد:
«نه. اگر سی سال مدیریت کردم و هنوز نفهمیده باشم کارمند هم زندگی داره، تمام این سی سال به چه دردی خورده؟»
ساعت یازده و ده دقیقه — یک مشتری مهم
تلفن بادری دوباره زنگ خورد.
لوان بود.
«سلام آقای بادری. تونستید برنامه فردا رو بررسی کنید؟»
بادری پاسخ داد:
«داریم هماهنگ میکنیم. تا ظهر نتیجه قطعی رو میگم.»
لوان گفت:
«ما واقعاً به شش نفر نیاز داریم. مراسممون زمان مشخصی داره.»
«متوجهام. نمیخوام قولی بدم که نتونیم انجام بدیم.»
وقتی تماس تمام شد، خاتونا گفت:
«بهتره سوابق درخواستهای این مشتری رو هم ببینیم.»
بادری پرسید:
«چرا؟»
«شاید قبلاً درباره زمان، تعداد نیروها یا شرایط خدمات توافقی ثبت شده باشه.»
او بخش ارتباط با مشتریان را باز کرد.
اطلاعات مشتری در CRM وجود داشت.
سوابق تماسها و درخواستهای قبلی ثبت شده بودند.
بادری گفت:
«میتونیم از هوش مصنوعی درباره این مشتری هم سؤال کنیم؟»
خاتونا پاسخ داد:
«در محدوده اطلاعات و ابزارهایی که برای حساب شما فعال و مجازه، بله.»
بادری نوشت:
«آخرین درخواستهای این مشتری رو در CRM نشون بده.»
دستیار اطلاعات در دسترس را بررسی کرد.
خاتونا نیز جزئیات پرونده را با او مرور کرد.
مشخص شد مشتری برای رویداد فردا به شش نفر نیاز داشت، اما ساعت شروع خدمات با چیزی که بادری در تماس نخست تصور کرده بود تفاوت داشت.
بادری پرسید:
«یعنی لازم نیست هر شش نفر از صبح اونجا باشن؟»
خاتونا پاسخ داد:
«طبق درخواست ثبتشده، دو نفر برای آمادهسازی زودتر شروع میکنن و چهار نفر بعداً لازم میشن. البته باید با خود مشتری تأیید کنیم.»
بادری آهسته گفت:
«پس ما داشتیم دنبال شش نفر برای یک ساعت شروع میگشتیم، درحالیکه برنامه چیز دیگهای بوده.»
خاتونا گفت:
«بله. درخواست رو باید دقیق بخونیم.»
بادری خندید.
«عجب! سی ساله به کارمندام میگم قبل از قبول هر کاری، شرایط مشتری رو درست بفهمید. امروز خودم نزدیک بود فراموشش کنم.»
ساعت یازده و بیستوهشت دقیقه — تصمیمی که نرمافزار نمیگرفت
خاتونا با سرپرست یکی از گروهها تماس گرفت.
یکی از کارکنان باتجربه امکان همکاری در بخش دوم برنامه فردا را داشت، به شرط اینکه جابهجایی با کار قبلیاش تداخل نداشته باشد.
سرپرست شرایط را بررسی کرد.
چند دقیقه بعد پاسخ داد:
«میتونیم هماهنگ کنیم. برنامه قبلیش تغییر مهمی نمیکنه.»
خاتونا گفت:
«خوبه. لطفاً با خودش هم صحبت کنید و نتیجه رو اعلام کنید.»
بادری منتظر ماند.
ده دقیقه بعد، هماهنگی انجام شد.
کارمند با برنامه پیشنهادی موافقت کرده بود.
خاتونا تغییر لازم را از مسیر مجاز منابع انسانی ثبت کرد.
بادری گفت:
«پس شش نفر آمادهان؟»
«بله. با دو زمان شروع متفاوت.»
«مرخصی نینو هم سر جاش موند؟»
«بله.»
بادری نفس راحتی کشید.
«خیلی خوب.»
بعد به صفحه دستیار هوش مصنوعی نگاه کرد.
«میدونی خاتونا، یه چیزی برام جالب شد.»
«چی؟»
«این سیستم تصمیم نگرفت نینو مرخصی بره یا نره. تصمیم نگرفت به مشتری چی قول بدیم. فقط کمک کرد اطلاعات درست رو زودتر ببینیم.»
خاتونا گفت:
«بله. تصمیم مدیریتی هنوز با خودمونه.»
بادری پاسخ داد:
«و این خیلی مهمه.»
ساعت دوازده و پنج دقیقه — نتسیتی
در دفتر نتسیتی، نیکا مشغول خواندن مستندات هوش مصنوعی ریگی ۲۴ بود.
ماری پرسید:
«تا کجا خوندی؟»
نیکا گفت:
«تا جایی که فهمیدم هوش مصنوعی فقط برای جوابدادن به سؤال نیست.»
«خب، بعد؟»
«میتونه در محدوده دسترسی کاربر، اطلاعات رو بررسی کنه و اگر ابزار لازم وجود داشته باشه، برای انجام عملیات هم کمک کنه.»
ماری لبخند زد.
«درسته.»
نیکا گفت:
«ولی یه سؤال دارم.»
«بپرس.»
«فرض کن یکی از کارکنان یه شرکت از هوش مصنوعی بپرسه حقوق مدیرش چقدره.»
ماری پاسخ داد:
«اگر اجازه دیدن اون اطلاعات رو نداشته باشه، هوش مصنوعی هم نباید نشونش بده.»
«حتی اگه خیلی مؤدبانه بپرسه؟»
«حتی اگه با شعر بپرسه!»
نیکا خندید.
در همین لحظه مرتضی از پشت میز فنی گفت:
«هوش مصنوعی نباید راهی برای دورزدن مجوزهای سیستم باشه.»
نیکا برگشت.
«یعنی اول مجوز، بعد عملیات؟»
مرتضی گفت:
«بله. فهمیدن درخواست کار هوش مصنوعیه؛ ولی اعتبارسنجی، مجوز، اجرای عملیات و ثبت سابقه باید تحت کنترل سیستم باقی بمونه.»
نیکا چند لحظه فکر کرد.
«پس اگه من بگم تمام قیمتهای فروشگاه رو نصف کن، نباید بدون بررسی انجام بده.»
مرتضی لبخند زد.
«دقیقاً. مخصوصاً وقتی اون فروشگاه اصلاً مال تو نیست.»
ماری خندید.
نیکا گفت:
«پس این یکی هم از فهرست نقشههای اقتصادی من حذف شد!»
ساعت دوازده و سیوهفت دقیقه — مدیری که خودش پرسید
بادری از خاتونا خواست چند دقیقه دیگر کنار او بماند.
«میخوام خودم یه بار دیگه امتحان کنم.»
خاتونا گفت:
«بفرمایید.»
بادری دستیار هوش مصنوعی را باز کرد.
این بار بدون کمک سؤال نوشت:
«برای هفته آینده چه درخواستهای مرخصی در انتظار بررسی داریم؟»
گزارش مربوط نمایش داده شد.
بعد پرسید:
«اضافهکاریهای تأییدنشده این ماه رو نشون بده.»
دستیار وضعیت اطلاعات در دسترس را گزارش کرد.
بادری پرسید:
«این ساعتهای اضافه یعنی باید همهشون رو پرداخت کنیم؟»
خاتونا پاسخ داد:
«نه لزوماً. ثبت زمان اضافه با اضافهکاری تأییدشده یکی نیست. باید طبق سیاست شرکت و مقررات مربوط بررسی بشه.»
بادری گفت:
«فهمیدم.»
سؤال بعدی را نوشت:
«کدام کارکنان قراردادهایی دارن که باید بهزودی بررسی بشن؟»
خاتونا اطلاعات پروندههای پرسنلی را با او مرور کرد و توضیح داد که برای چنین گزارشهایی، کاملبودن اطلاعات قراردادها در سیستم اهمیت دارد.
بادری از پنجره به خیابان نگاه کرد.
«میدونی چه چیزی منو اذیت میکرد؟»
خاتونا پرسید:
«چی؟»
«فکر میکردم برای استفاده از نرمافزار جدید باید مثل شماها با کامپیوتر بزرگ شده باشم.»
خاتونا لبخند زد.
«لازم نیست.»
بادری گفت:
«من بلدم شرکت رو اداره کنم. فقط نمیخوام برای هر سؤال، ده تا منو باز کنم.»
خاتونا پاسخ داد:
«هدف همین دستیار هم اینه که کار با سیستم سادهتر بشه.»
بادری گفت:
«ولی حالا فهمیدم یه چیز مهمتر هم هست.»
«چی؟»
«اینکه باید بدونم ازش چه چیزی بخوام.»
ساعت یک و ده دقیقه — قولی که میشد به آن اعتماد کرد
بادری دوباره با لوان تماس گرفت.
«سلام آقای لوان. برنامه فردا رو بررسی کردیم.»
لوان پرسید:
«پس نیروها آمادهان؟»
«بله. طبق اطلاعاتی که فرستادید، دو نفر برای آمادهسازی اولیه و چهار نفر برای بخش بعدی برنامه در نظر گرفتیم. فقط میخوام زمانها رو یک بار با شما تأیید کنم.»
لوان شرایط را مرور کرد.
«بله. دقیقاً همین رو میخواستیم.»
بادری گفت:
«خیلی خوب. پس برنامه نهایی رو بر همین اساس هماهنگ میکنیم.»
لوان خندید.
«آقای بادری، شما همیشه میگید اول باید کار رو درست فهمید.»
بادری پاسخ داد:
«بله. بعضی وقتها هم لازمه یکی همین حرف رو به خودم یادآوری کنه.»
تماس تمام شد.
خاتونا پرسید:
«چی شد؟»
بادری با لبخند پاسخ داد:
«قرارداد سر جاشه. برنامه هم مشخصه.»
بعد به صفحه ریگی ۲۴ نگاه کرد.
«خاتونا، از امروز میخوام سؤالهای مدیریتی خودم رو بیشتر از همینجا بپرسم.»
خاتونا گفت:
«عالیه. فقط یادتون باشه اطلاعات سیستم باید درست و بهروز باشن.»
بادری خندید.
«این رو دیگه خوب یاد گرفتم.»
ساعت سه و بیست دقیقه — یک سؤال آخر
در دفتر نتسیتی، گیورگی مشغول بررسی درخواستهای جدید بود.
ماری گزارشی از پیگیری شرکت خدماتی را آماده کرده بود.
نیکا پرسید:
«پس مشکل ساعت حضور و غیابشون حل شد؟»
ماری گفت:
«بله. مسئول منابع انسانی گزارش رو بررسی کرد و موضوع روشن شد.»
«و مدیر شرکت از هوش مصنوعی خوشش اومد؟»
«ظاهراً خیلی.»
نیکا گفت:
«فکر کنم برای آدمهایی که تازه با سیستم آشنا میشن خیلی خوبه.»
ماری پاسخ داد:
«نه فقط تازهکارها. حتی مدیری که سالها تجربه داره ممکنه نخواد وقتش رو صرف یادگرفتن همه مسیرهای نرمافزار کنه.»
نیکا کمی فکر کرد.
«یعنی هوش مصنوعی قرار نیست جای تجربه آدمها رو بگیره.»
«نه. باید کمک کنه از تجربهشون بهتر استفاده کنن.»
گیورگی از پشت میز گفت:
«البته تا وقتی که نیکا ازش نخواسته باشه بهجاش با مشتری قرارداد ببنده!»
نیکا با اعتراض گفت:
«من کی همچین چیزی گفتم؟»
ماری لبخند زد.
«هنوز نگفتی. ولی احتمالاً بهزودی میپرسی.»
همه خندیدند.
نیکا دفترچهاش را باز کرد.
بالای صفحه نوشت:
«هوش مصنوعی خوب فقط جواب نمیدهد؛ در محدوده مجاز کمک میکند کار انجام شود.»
بعد زیر آن اضافه کرد:
«اما مسئولیت تصمیم همچنان با انسان است.»
ساعت پنج و بیست دقیقه — مسئولیتی که جا مانده بود
بادری آخرین گزارش روز را بست.
برنامه فردا آماده بود. شش نفر هماهنگ شده بودند و مشتری هم زمانبندی را تأیید کرده بود.
خاتونا کیفش را برداشت.
«آقای بادری، من دیگه برم؟»
«بله، خسته نباشی.»
خاتونا تا نزدیک در رفت، اما ناگهان ایستاد.
«راستی، کی قراره برنامه نهایی رو برای سرپرستها آماده کنه؟»
بادری گفت:
«فکر کردم تو انجام میدی.»
«من برنامه منابع انسانی رو بررسی کردم. قرار بود ایرما، یکی از سرپرستهای دیگر، با گروهها هماهنگ کنه.»
بادری چند لحظه فکر کرد.
«پس کی نتیجه رو به مشتری اعلام میکنه؟»
خاتونا شانه بالا انداخت.
«نمیدونم. شما چیزی نگفتید.»
بادری خندید.
«عجب! شش نفر رو برای کار فردا پیدا کردیم، ولی هنوز معلوم نیست چه کسی باید بهشون بگه دقیقاً چی کار کنن!»
خاتونا گفت:
«اتفاقاً ریگی ۲۴ برای همین هم یه بخش داره.»
«باز یه ماژول دیگه؟»
«میز وظایف.»
بادری عینکش را برداشت.
«یعنی میتونم برای هر کارمند مشخص کنم چه کاری انجام بده و چه زمانی؟»
«بله. خود کارکنان هم میتونن کارهای شخصی خودشون رو ثبت و پیگیری کنن.»
بادری لبخند زد.
«پس فردا صبح اول همین رو به من یاد بده.»
بعد مکث کرد.
«فقط لطفاً این کار رو هم یه جایی ثبت کن که یادت نره!»
خاتونا خندید.
آموزش تکمیلی و ابزارهای این فصل
برای دیدن کارکرد عملی موضوعات داستان، این منابع را بررسی کنید:
یادداشت آموزشی: این مطالب برای یادگیری هستند و جایگزین بررسی اطلاعات واقعی هر کسبوکار نیستند.