پیش از شروع داستان
این مجموعه با روش داستانمحور، مفاهیم کاربردی حضور و غیاب، مدیریت مدرسه و ابزارهای کسبوکار را آموزش میدهد. هر فصل یک موقعیت ملموس را روایت میکند؛ بعد از داستان، نکات مهم و لینکهای مطالعه بیشتر را پیدا میکنید.
توضیح مهم: شخصیتها، گفتوگوها و نام اشخاص یا کسبوکارهای حاضر در ماجرا، جز نام برندهای واقعی معرفیشده، برای روایت آموزشی خلق یا بازآفرینی شدهاند. این داستان گزارش واقعی یک پرونده یا اتهام علیه شخص یا شرکتی نیست. NetCity و محصولات Rigi24، Kadrebi و SkolaPlus برندها و خدمات واقعیاند؛ ویژگیهای آنها ممکن است در طول زمان تغییر کند.
فصل دوازدهم: پنج کار، هیچ مسئول
وقتی همه میدانستند چه کاری باید انجام شود، اما هیچکس نمیدانست مسئولش کیست.
ساعت هشت و چهل دقیقه — پنج کار و سه نفر
بادری پشت میز نشسته بود.
یک ورق کاغذ مقابلش قرار داشت.
بالای کاغذ نوشته بود:
کارهای امروز
پایین آن پنج مورد دیده میشد.
۱. هماهنگی نهایی با مشتری
۲. آمادهسازی برنامه کارکنان
۳. بررسی تغییرات احتمالی
۴. پیگیری اجرای خدمات
۵. دریافت گزارش پایان کار
بادری فهرست را به خاتونا نشان داد.
«ببین. همه کارهایی که باید انجام بشه رو نوشتم.»
خاتونا نگاهی انداخت.
«خیلی خوبه.»
بادری با رضایت گفت:
«پس دیگه مشکلی نداریم.»
خاتونا پرسید:
«چه کسی قراره هرکدوم رو انجام بده؟»
بادری مکث کرد.
«خب... بچهها.»
«کدوم بچهها؟»
«همونهایی که مسئولن.»
خاتونا لبخند زد.
«آقای بادری، دقیقاً مشکل همینه.»
بادری دوباره به کاغذ نگاه کرد.
«یعنی چی؟»
«شما کارها رو نوشتید، ولی مسئول هر کار مشخص نیست.»
بادری با خودکار کنار مورد اول نوشت: «ایرما».
کنار مورد دوم نوشت: «خاتونا».
بعد از چند لحظه کنار مورد سوم یک علامت سؤال گذاشت.
خاتونا خندید.
«ببینید؟ هنوز به وسط فهرست نرسیدیم!»
بادری کاغذ را روی میز گذاشت.
«باشه. اون میز وظایفی که گفتی رو نشونم بده.»
ساعت نه و پنج دقیقه — میز کار
خاتونا حساب مدیریتی شرکت را باز کرد.
این شرکت از قبل از امکانات منابع انسانی و CRM ریگی ۲۴ استفاده میکرد.
بادری پس از آشنایی با ماژول Workspace، فعالسازی آن را برای مجموعه تأیید کرده بود.
حالا بخش «میز کار» در اختیار کاربران مجاز قرار داشت.
خاتونا توضیح داد:
«اینجا میتونیم کارها، یادآوریها و پیگیریهای مربوط به شرکت رو ثبت کنیم.»
بادری گفت:
«خب، یه کار برای ایرما تعریف کن.»
خاتونا فرم جدید را باز کرد.
عنوان وظیفه:
هماهنگی نهایی با مشتری لوان
در قسمت توضیحات نوشت:
«جزئیات نهایی برنامه خدمات را با مشتری بررسی و نتیجه را در سوابق کاری ثبت کنید.»
مسئول انجام کار: ایرما.
اولویت: بالا.
زمان پیگیری: امروز، ساعت یازده.
بادری به صفحه نگاه کرد.
«همین؟»
«بله.»
«ایرما هم میبینه؟»
«بله. وظیفه به حساب کاری او اختصاص داده میشه و اعلان مربوط هم در مسیر فعال سیستم ثبت میشه.»
بادری گفت:
«پس دیگه لازم نیست برای هر کار ده بار تلفن بزنم.»
خاتونا پاسخ داد:
«البته اگر کاری خیلی فوری باشه، ارتباط مستقیم هنوز هم ممکنه لازم بشه. ولی اینجا مشخصه چه کاری به چه کسی واگذار شده.»
بادری گفت:
«خوبه. بریم سراغ کار دوم.»
ساعت نه و بیست دقیقه — کارهایی که هرکدام صاحب داشتند
خاتونا وظایف دیگر را ثبت کرد.
آمادهسازی برنامه نهایی کارکنان را خودش بر عهده گرفت.
پیگیری اجرای خدمات به سرپرست مربوط سپرده شد.
بررسی نتیجه کار و دریافت گزارش پایان روز نیز به افراد مشخص واگذار شد.
بادری چند لحظه به فهرست نگاه کرد.
«پس الان همه میدونن باید چی کار کنن.»
خاتونا گفت:
«دقیقتر بگم، الان هر کار مسئول مشخصی داره و وضعیتش قابل پیگیریه.»
بادری پرسید:
«اگه من بخوام یه کاری رو به دو نفر بدم چی؟»
خاتونا گفت:
«میتونیم برای افراد مجاز وظیفههای مشخص ایجاد کنیم. اما بهتره معلوم باشه هر نفر دقیقاً مسئول کدوم نتیجه است.»
بادری خندید.
«یعنی مثل قدیم نگیم بچهها این کار رو انجام بدید، بعد همه فکر کنن اون یکی انجام میده!»
«دقیقاً.»
بادری فهرست را مرور کرد.
بعد پرسید:
«من بهعنوان مدیر میتونم ببینم کدوم کارها هنوز انجام نشده؟»
خاتونا بخش وظایف باز را نشان داد.
سپس کارهای تکمیلشده و موارد عقبافتاده را توضیح داد.
بادری گفت:
«این قسمت رو دوست دارم.»
«چرا؟»
«چون لازم نیست برای فهمیدن وضعیت هر کار، از پنج نفر جداگانه بپرسم.»
ساعت نه و چهلوپنج دقیقه — ایرما و یک یادآوری شخصی
ایرما، سرپرست یکی از گروههای خدماتی، در بخش دیگری از شرکت مشغول بررسی کارهای روز بود.
او بهتازگی وارد میز کار خودش شده بود.
وظیفهای که خاتونا برایش ثبت کرده بود، در فهرست دیده میشد.
هماهنگی نهایی با مشتری لوان
ایرما آن را باز کرد.
توضیحات، اولویت و زمان انجام کار مشخص بود.
با خودش گفت:
«خوبه. حداقل این بار لازم نیست از خاتونا بپرسم دقیقاً چی میخواست.»
اما وقتی برنامه روز را بررسی کرد، موضوع دیگری به یادش آمد.
یکی از کارکنان جدید قرار بود برای نخستین بار همراه گروه خدماتی فعالیت کند.
ایرما میخواست قبل از شروع کار با او صحبت کند و چند نکته اجرایی را توضیح دهد.
این کار را کسی به او محول نکرده بود.
خودش احساس میکرد لازم است انجام شود.
میز کار را باز کرد و یک وظیفه شخصی ثبت کرد.
عنوان: گفتوگوی اولیه با کارمند جدید
توضیحات:
«پیش از شروع برنامه، مسئولیتها و نکات اجرایی را توضیح بدهم.»
زمان یادآوری: ساعت ده و نیم.
اولویت: عادی.
بعد لبخند زد.
«پس من هم میتونم کارهای خودم رو اینجا نگه دارم.»
چند دقیقه بعد، یادآوری دیگری برای خودش ثبت کرد:
بررسی گزارش پایان برنامه
این یکی را برای عصر گذاشت.
ایرما به فهرست نگاه کرد.
دو وظیفه را خودش ساخته بود.
یک وظیفه هم از طرف مدیریت به او واگذار شده بود.
هر سه در میز کارش دیده میشدند.
ساعت ده و ده دقیقه — کاری که هیچکس دستور نداده بود
سالو، یکی دیگر از کارکنان شرکت، پشت میز هماهنگی نشسته بود.
او معمولاً پس از پایان برنامههای خدماتی، اطلاعات مربوط را جمعآوری میکرد.
صبح هنگام مرور سوابق مشتری، متوجه موضوعی شد.
در درخواست لوان، علاوه بر برنامه اصلی، یک درخواست کوچک هم وجود داشت:
ارسال خلاصه خدمات انجامشده پس از پایان برنامه.
سالو با خودش گفت:
«این رو بهتره از الان آماده کنم.»
او میز کار خودش را باز کرد.
یک وظیفه شخصی ثبت کرد:
آمادهسازی قالب گزارش پایان خدمات
در توضیحات نوشت:
«بعد از دریافت گزارش سرپرست، خلاصه خدمات را برای بررسی مدیریت آماده کنم.»
زمان انجام: ساعت چهار عصر.
بعد به سراغ کارهای دیگرش رفت.
سالو نیازی نداشت برای ثبت این یادآوری شخصی، منتظر بماند تا بادری یا خاتونا برایش وظیفهای ایجاد کنند.
اما همین اقدام کوچک، چند ساعت بعد اهمیت زیادی پیدا میکرد.
ساعت ده و چهل دقیقه — مدیر و یک سؤال تازه
بادری در دفترش نشسته بود.
خاتونا وارد شد.
«آقای بادری، برنامه کارکنان آمادهست.»
«خوبه. ثبت کردی؟»
«بله. وظیفه مربوط رو تکمیل کردم.»
بادری میز کار را باز کرد.
وضعیت کار خاتونا از «باز» به «انجامشده» تغییر کرده بود.
بادری لبخند زد.
«عالیه.»
بعد پرسید:
«اگه کسی کاری رو انجام نداده باشه، چی؟»
خاتونا گفت:
«کار باز میمونه. اگر زمانش بگذره، میشه در فهرست کارهای عقبافتاده بررسیش کرد.»
بادری پرسید:
«اگه طرف واقعاً نتونسته باشه انجام بده؟»
«میتونه موضوع رو اطلاع بده و در محدوده مجوزش زمان یادآوری رو تغییر بده. اما نباید کاری رو که انجام نشده، صرفاً برای خالیشدن فهرست تکمیلشده اعلام کنه.»
بادری سر تکان داد.
«این خیلی مهمه.»
بعد با لبخند گفت:
«چون بعضیها فکر میکنن وقتی جلوی یه کار تیک بزنی، خودش انجام میشه.»
خاتونا خندید.
«در این مورد هنوز هوش مصنوعی هم نمیتونه جای انجام واقعی کار رو بگیره.»
ساعت یازده و پانزده دقیقه — چیزی تغییر کرده بود
ایرما با مشتری تماس گرفت.
لوان پس از احوالپرسی گفت:
«خوبه که تماس گرفتید. اتفاقاً میخواستم درباره یک تغییر صحبت کنم.»
ایرما پرسید:
«چه تغییری؟»
«بخش پایانی برنامه امروز کوتاهتر شده. احتمالاً به همه خدماتی که قبلاً درخواست کرده بودیم احتیاج نداریم.»
ایرما یادداشت برداشت.
«متوجه شدم. اجازه بدید دقیق بررسی کنیم و برنامه اصلاحشده رو تأیید کنیم.»
لوان گفت:
«ممنون. فقط نمیخوام هماهنگیها به هم بریزه.»
ایرما پاسخ داد:
«برنامه نهایی رو با مسئول مربوط تطبیق میدیم.»
تماس که تمام شد، ایرما به ساعت نگاه کرد.
وظیفه هماهنگی با مشتری هنوز باز بود.
میتوانست همان لحظه علامت «انجامشده» را بزند.
بالاخره با مشتری تماس گرفته بود.
اما هنوز نتیجه تغییرات مشخص نشده بود.
ایرما چند لحظه فکر کرد.
بعد با خاتونا تماس گرفت.
«خاتونا، لوان برنامه رو تغییر داده. قبل از بستن وظیفه باید شرایط جدید رو بررسی کنیم.»
خاتونا گفت:
«درسته. اطلاعات رو برام بفرست تا هماهنگ کنیم.»
ایرما پاسخ داد:
«باشه. تا وقتی نتیجه قطعی نشده، کار رو باز نگه میدارم.»
ساعت یازده و چهلوپنج دقیقه — یک علامت قرمز
بادری دوباره میز کار را باز کرد.
یکی از وظایف هنوز انجام نشده بود.
زمان پیگیری آن گذشته بود.
در فهرست کارهای عقبافتاده دیده میشد:
هماهنگی نهایی با مشتری لوان
بادری اخم کرد.
«مگه قرار نبود ایرما تا یازده کار رو تموم کنه؟»
خاتونا گفت:
«تماس گرفته، اما مشتری تغییراتی خواسته. کار هنوز به نتیجه نرسیده.»
بادری چند لحظه به صفحه نگاه کرد.
«پس چرا ایرما علامت انجامشده نزده؟»
خاتونا لبخند زد.
«چون کار واقعاً تموم نشده.»
بادری سر تکان داد.
«درسته.»
بعد گفت:
«خوبه که این رو میبینم. وگرنه فکر میکردم همهچیز قطعی شده.»
خاتونا توضیح داد که پس از روشنشدن زمان جدید میتوانند موعد پیگیری را متناسب با شرایط اصلاح کنند و سابقه تغییر باقی بماند.
بادری گفت:
«پس بهتره خود ایرما تا نتیجه نهایی مسئول این کار بمونه.»
«بله.»
بادری به فهرست نگاه کرد.
«تا حالا وقتی میپرسیدم کارها انجام شده، معمولاً همه میگفتن بله.»
خاتونا پرسید:
«حالا چی؟»
«حالا میتونم دقیقتر بپرسم کدوم کار انجام شده و کدوم هنوز منتظر نتیجهست.»
ساعت دوازده و بیست دقیقه — یک اشتباه قدیمی
در دفتر نتسیتی، نیکا مشغول خواندن مقاله Workspace بود.
ماری پرسید:
«چطوره؟»
نیکا گفت:
«جالبه.»
«چی فهمیدی؟»
«مدیر میتونه وظیفه واگذار کنه. کارمند هم میتونه برای خودش کار و یادآوری ثبت کنه.»
ماری گفت:
«درسته.»
نیکا ادامه داد:
«و هر کسی فقط طبق نقشش به اطلاعات و کارهای مجاز دسترسی داره.»
«بله.»
گیورگی از پشت میز گفت:
«نیکا، یه سؤال.»
«بفرمایید.»
«اگه من بهت بگم فردا به یک مشتری زنگ بزن، ولی تو فراموش کنی، چی میشه؟»
نیکا گفت:
«شما ناراحت میشی.»
«درسته. بعد چی؟»
«من میگم یادم رفت.»
ماری خندید.
گیورگی گفت:
«حالا اگر کار رو توی میز وظایف ثبت کنیم چی؟»
نیکا پاسخ داد:
«مسئولش مشخصه، زمانش معلومه و وضعیتش هم قابل پیگیریه.»
گیورگی سر تکان داد.
«دقیقاً.»
نیکا پرسید:
«ولی اگه بخوام برای خودم یه کار ثبت کنم چی؟»
ماری گفت:
«میتونی کار شخصی خودت رو ثبت کنی. برای واگذاری کار به دیگران، مجوز مدیریتی لازم داری.»
نیکا لبخند زد.
«پس نمیتونم برای گیورگی وظیفه تعریف کنم که هر روز برای من چای بیاره؟»
گیورگی گفت:
«نه. ولی میتونم برای خودت یه وظیفه تکرارشونده تعریف کنم که هر روز میزت رو مرتب کنی!»
ماری خندید.
نیکا آه کشید.
«این ماژول هم ظاهراً علیه من طراحی شده!»
ساعت یک و ده دقیقه — دو کارمند، دو نوع وظیفه
در شرکت بادری، خاتونا مشغول مرور میز وظایف بود.
او به دو مورد توجه کرد.
اولی وظیفهای بود که مدیریت به ایرما سپرده بود.
دومی کاری بود که سالو برای خودش ثبت کرده بود.
آمادهسازی قالب گزارش پایان خدمات
خاتونا از سالو پرسید:
«این کار رو خودت ثبت کردی؟»
سالو پاسخ داد:
«بله. دیدم مشتری گزارش پایان کار میخواد. گفتم بهتره از قبل آمادهاش کنم.»
خاتونا گفت:
«کار خوبی کردی.»
سالو لبخند زد.
«فکر کردم شاید آخر روز کارمون زیاد بشه و یادم بره.»
خاتونا گفت:
«دقیقاً برای همین خوبه آدم کارهای خودش رو هم ثبت کنه.»
سالو پرسید:
«این کارهای شخصی رو مدیر هم میبینه؟»
خاتونا توضیح داد:
«اینها داخل فضای کاری شرکت ثبت میشن. مدیران مجاز میتونن طبق دسترسیشون وظایف رو بررسی کنن. برای یادداشتهای کاملاً خصوصی نباید از کارتابل مشترک شرکت استفاده کرد.»
سالو سر تکان داد.
«متوجه شدم.»
خاتونا ادامه داد:
«و وقتی کارت رو انجام دادی، وضعیتش رو هم ثبت کن.»
ساعت دو و پانزده دقیقه — همهچیز به هم مربوط بود
ایرما نتیجه هماهنگی با مشتری را اعلام کرد.
برنامه تغییر کرده بود، اما مشکل جدی ایجاد نمیکرد.
خاتونا اطلاعات لازم را با مسئولان مربوط تطبیق داد.
بادری تصمیم نهایی را تأیید کرد.
ایرما وظیفه خود را تکمیلشده اعلام کرد.
بادری صفحه میز کار را باز کرد.
کار عقبافتاده دیگر در فهرست بازها نبود.
اما سابقه آن همچنان وجود داشت.
بادری پرسید:
«خاتونا، اگه ماه بعد بخوام ببینم این کار رو چه کسی انجام داده، میتونم؟»
«بله. سابقه ثبت و اقدامات مربوط برای بررسی باقی میمونه.»
بادری گفت:
«عالیه.»
بعد پرسید:
«کارهای تکراری چی؟ مثلاً هر جمعه باید گزارش وضعیت خدمات آماده بشه.»
خاتونا گفت:
«برای کارهای تکرارشونده هم میشه برنامه مناسب تعریف کرد؛ مثلاً روزانه، هفتگی یا ماهانه.»
بادری لبخند زد.
«پس این یکی رو برای خودم ثبت میکنم.»
خاتونا با تعجب پرسید:
«برای خودتون؟»
«بله. هر جمعه میخوام گزارش کارهای عقبافتاده رو بررسی کنم.»
خاتونا خندید.
«فکر نمیکردم شما خودتون برای خودتون وظیفه تعریف کنید.»
بادری پاسخ داد:
«وقتی از بقیه انتظار دارم کارهاشون رو بهموقع انجام بدن، بهتره خودم هم از همین روش استفاده کنم.»
ساعت سه و چهل دقیقه — آنچه پشت یک تیک بود
برنامه خدمات پایان یافت.
ایرما از محل انجام کار با خاتونا تماس گرفت.
«همهچیز خوب پیش رفت.»
خاتونا پرسید:
«گزارش سرپرست آمادهست؟»
«بله. اطلاعات رو آماده میکنم.»
سالو هم در دفتر مشغول تکمیل گزارش پایان خدمات بود.
وظیفهای که صبح برای خودش ثبت کرده بود، حالا به کار آمده بود.
وقتی اطلاعات لازم رسید، گزارش را آماده و برای بررسی مسئول مربوط ارسال کرد.
بعد وضعیت وظیفه شخصیاش را به انجامشده تغییر داد.
خاتونا نتیجه را بررسی کرد.
در پایان روز، هرکدام از کارها مسئول مشخصی داشتند.
بعضی وظایف را مدیر واگذار کرده بود.
بعضی را کارکنان برای خودشان ثبت کرده بودند.
برخی بهموقع انجام شده بودند.
یکی از آنها مدتی عقب افتاده بود، اما بهجای اعلام پایان زودهنگام، تا روشنشدن نتیجه باز مانده بود.
بادری به صفحه نگاه کرد.
«امروز بالاخره فهمیدم چرا باید کارها رو جداگانه ثبت کنیم.»
خاتونا پرسید:
«چرا؟»
«چون ممکنه همه مشغول کار باشن، ولی هنوز یه کار مهم هیچ صاحب مشخصی نداشته باشه.»
ساعت چهار و پنجاه دقیقه — یک دفترچه قدیمی
بادری کشوی میزش را باز کرد.
دفترچه کوچکی با جلد چرمی بیرون آورد.
صفحاتش پر از نام، تاریخ و شماره تلفن بود.
خاتونا پرسید:
«این چیه؟»
بادری لبخند زد.
«دفترچهای که سالها باهاش شرکت رو اداره کردم.»
چند صفحه را ورق زد.
«اینجا نوشته بودم فلانی باید با مشتری تماس بگیره. اونجا نوشته بودم گزارش جمعه رو بگیرم.»
خاتونا گفت:
«هنوز هم میتونید از دفترچه استفاده کنید.»
بادری پاسخ داد:
«آره. ولی یه مشکل داشت.»
«چی؟»
«فقط خودم میفهمیدم چی توش نوشتم!»
هر دو خندیدند.
بادری دفترچه را بست.
«حالا میخوام کارهای شرکت فقط توی سر من یا دفترچه من نباشن.»
خاتونا پرسید:
«یعنی از میز وظایف راضی هستید؟»
بادری گفت:
«بله. مخصوصاً از اینکه کارکنان هم میتونن کارهای خودشون رو ثبت کنن.»
بعد مکث کرد.
«فقط یه شرط دارم.»
«چه شرطی؟»
«هیچکس فکر نکنه چون یه وظیفه توی سیستم ثبت شده، پس خودش انجام میشه!»
خاتونا خندید.
«این رو حتماً به همه میگم.»
ساعت پنج و بیست دقیقه — پایان یک روز شلوغ
در دفتر نتسیتی، نیکا مشغول جمعکردن وسایلش بود.
گیورگی از کنار میز او گذشت.
«امروز مقاله Workspace رو تموم کردی؟»
«بله.»
«چی یاد گرفتی؟»
نیکا گفت:
«اینکه مدیر میتونه کارها رو واگذار کنه، کارمند هم میتونه کارهای خودش رو ثبت کنه و هرکدوم وضعیت مشخصی داشته باشن.»
ماری پرسید:
«و مهمتر از همه؟»
نیکا چند لحظه فکر کرد.
«اینکه انجامشدن کار با ثبتشدن کار فرق داره.»
ماری لبخند زد.
«دقیقاً.»
نیکا کیفش را برداشت.
«ولی من یه سؤال دارم.»
ماری و گیورگی همزمان گفتند:
«باز چی؟»
«اگه مدیر یه وظیفه برای من ثبت کنه، من انجامش بدم، ولی یادم بره تیک انجامشده رو بزنم چی؟»
گیورگی گفت:
«اونوقت میفهمیم باید هم انجام کار رو یاد بگیری، هم ثبت نتیجهاش رو!»
نیکا خندید.
«پس هنوز راه زیادی مونده.»
ماری پاسخ داد:
«آره. ولی حداقل حالا میدونی از کجا باید شروع کنی.»
نیکا از دفتر خارج شد.
روی میز ماری، پرونده شرکت بادری بسته شده بود.
آنها برای شناخت قابلیتهای میز وظایف، یک ماجرای کامل را پشت سر گذاشته بودند.
اما ریگی ۲۴ هنوز بخشهای زیادی داشت که نیکا دربارهشان چیز زیادی نمیدانست.
و در گوشه دیگری از تفلیس، مدیر یک شرکت پخش عمده با مشکلی روبهرو بود که نه به کارکنان مربوط میشد، نه به زمانبندی کارها.
سه انبار داشت.
هزاران قلم کالا.
و گزارشی که نشان میداد محصولی همزمان در دو انبار موجود است؛ درحالیکه مدیر انبار مطمئن بود تمام آن محموله روز قبل منتقل شده است.
مرد به صفحه نگاه کرد و زیر لب گفت:
«بالاخره این کالا کجاست؟»
آموزش تکمیلی و ابزارهای این فصل
برای دیدن کارکرد عملی موضوعات داستان، این منابع را بررسی کنید:
یادداشت آموزشی: این مطالب برای یادگیری هستند و جایگزین بررسی اطلاعات واقعی هر کسبوکار نیستند.